Orange kontra Plus – utarczki reklamowe trwają

Plus znów porównuje się z Neostradą Orange – tym razem do standardowego claimu „Internet w Plusie szybszy od Neostrady” dodaje, że w przypadku internetu w Plusie nie ma „żadnych ukrytych opłat”. Zrzut ekranu ze spotu dostępnego na YouTube poniżej:

W komunikacie biura prasowego Plus tłumaczy:

Klienci Plusa nie ponoszą też żadnych ukrytych kosztów dodatkowych, typu doliczane do abonamentu co miesiąc prawie 30 zł w Neostradzie.

Jak pamiętam z dawnych czasów, to TP szczególnie nie eksponowała kosztu utrzymania łącza w swoich reklamach – a w najniższej opcji Neostrady wynosi on ponad połowę wysokości abonamentu (49 zł abonament, 29,24 zł opłata za łącze).

Mam dziwne wrażenie, że sytuacja się dużo nie zmieniła – jeśli tak, punkt dla Plusa (w ew. postępowaniu będą musieli udowodnić, że te opłaty rzeczywiście mogą być uznane za „ukryte”).

Orange może próbować zaatakować tą reklamę z uwagi na brak wyjaśnienia w reklamie na czym polegają ukryte opłaty. Reklama porównawcza powinna ułatwiać wybór konsumentowi – a w tym przypadku mamy jedynie ogólną krytykę konkurenta.

O sprawie pisałem tutaj, tutaj, tutaj i tutaj, jest też bardzo ładnie zrelacjowana na tym blogu.

Niedozwolone postanowienia umowne – Sąd Najwyższy zawęża powagę rzeczy osądzonej do pozwanego przedsiębiorcy (III CZP 73/13)

"Powaga rzeczy osądzonej nie może rozciągać się na podobne lub nawet takie same postanowienia stosowanego przez innego przedsiębiorcę w innym wzorcu” – muzyka dla uszu autorstwa Sądu Najwyższego.

Uchwałę SN z dnia 13 grudnia 2013 r. sygn. akt III CZP 73/13 publikuję tradycyjnie na końcu wpisu (jeszcze nie ukazała się na stronie SN).

Konsekwencją takiego poglądu będzie brak możliwości kwestionowania przez Prezesa UOKiK stosowania klauzul wpisanych do rejestru w wyniku postępowań przeciwko innym przedsiębiorcom – a więc również nakładania kar z tego tytułu.

SN w ww. uchwale wytrącił też przedsiębiorcom i sądom kolejny (po rozszerzonej powadze rzeczy osądzonej) argument mogący służyć ograniczeniu plagi „prokonsumenckich” stowarzyszeń stwierdzając, że:

Istnienie „uzasadnionego interesu” nie stanowi przesłanki materialnoprawnej do wytoczenia powództwa o uznanie postanowień wzorca umowy za niedozwolone.

T-Mobile v. Sferia, Skarb Państwa - MAiC i inni - postanowienie o udzieleniu zabezpieczenia już dostępne

Sąd Okręgowy w Warszawie postanowieniem z dnia 18 lutego 2014 r. (sygn. akt II Co 8/14) zabezpieczył roszczenia T-Mobile Polska S.A. o stwierdzenie nieważności ugody zawartej w dniu 16 lipca 2013 r. pomiędzy Sferia S.A., Skarbem Państwa – Ministrem Administracji i Cyfryzacji i innymi. Postanowienie SO w Warszawie zostało już opublikowane na portalu orzeczeń.

Zażalenie Orange oddalone, Baśka wraca do reklam Plusa

Rok 2013 zakończył się pozytywnym akordem dla operatora sieci Plus – Sąd Apelacyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 30 grudnia 2013 r., sygn. akt I ACz 2329/13 oddalił zażalenie Orange Polska na postanowienie sądu I instancji oddalające wniosek o zabezpieczenie.

Piramida musi być piramidą

Ustawowe przesłanki określające praktykę rynkową nieuczciwą w każdych okolicznościach polegającą na stosowaniu systemów promocyjnych typu „piramida” nie wystarczają dla stwierdzenia naruszenia – konieczne jest wykazanie, że mamy do czynienia z systemem typu „piramida” – do takiego wniosku doszła Rzecznik Generalna Trybunału Sprawiedliwości UE Eleanora Sharpston w opinii przedstawionej w dniu 19 grudnia 2013 r. w sprawie C‑515/12 UAB „4finance”.

Sąd dopuścił posługiwanie się małą czcionką we wzorcach umownych

Sąd Apelacyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 8 maja 2013 r. sygn. akt VI ACa 1580/12 

uchylił decyzję Prezesa UOKiK nr RPZ 29/2010 z dnia 13 grudnia 2010 r. w części uznającej

doręczenie konsumentom wzorców umownych „w nieczytelnej formie graficznej, tj. sporządzonej bardzo małą czcionką o kolorze niebieskim” za naruszenie zbiorowych interesów konsumentów.

Jednocześnie Sąd podtrzymał decyzję w części dotyczącej działań operatora polegających na utrudnianiu wykonywania przez konsumentów prawa do wypowiedzenia umowy o świadczenie usług telekomunikacyjnych.

Treść niepublikowanego (dotąd!) wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie znajdziecie pod koniec wpisu.

Zmiana wzorców umownych – dobra passa Canal+ przed SOKiK trwa

Niedawno pisałem o wyroku SOKiK w sprawie praktyki Canal+, polegającej na informowaniu o zmianie wzorców umownych w drodze informacji zamieszczonej w magazynie wysyłanym do abonentów. Tym razem Sąd Ochrony Konkurencji Konsumentów w wyroku z dnia 13 sierpnia 2013 r. (sygn. akt XVII AmA 43/12) doszedł do wniosku, że nieuczciwej praktyki rynkowej nie stanowi następujące sformułowanie zawarte w pismach kierowanych do abonentów, którzy wypowiedzieli umowę:

„Informujemy, że rozwiązanie nastąpi zgodnie z postanowieniami jej Regulaminu. W związku z powyższym, prosimy o jak najszybszy kontakt pod specjalnie przygotowanym dla Państwa numerem telefonu… od poniedziałku do soboty w godzinach od 10:00 do 21:00. W oczekiwaniu na kontakt, łączę szczere wyrazy sympatii i szacunku”

Canal+ mógł informować o zmianie wzorców umownych w magazynie dla abonentów

Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów wyrokiem z dnia 19 września 2013 roku (sygn. akt XVII AmA 203/10) uchylił decyzję Prezesa UOKiK Nr 7/2010, który zakwestionował zamieszczenie przez Canal+ Cyfrowy sp. z o.o. informacji o planowanych zmianach we wzorcach umownych w przesłanym konsumentom Magazynie Abonentów Cyfra+ „PLUS+”.

 
Źródło
 

Ustawa o przeciwdziałaniu nieuczciwym praktykom rynkowym - pierwsza zmiana po ponad 5 latach

Ustawa o prawach konsumentów zmieni ustawę o przeciwdziałaniu nieuczciwym praktykom rynkowym (upnpr). Zgodnie z projektem z dnia 5 grudnia 2013 r., praktyki rynkowe wprowadzające w błąd, agresywne praktyki rynkowe oraz stosowanie sprzecznego z prawem kodeksu dobrych praktyk nie będą podlegały ocenie w świetle przesłanek „dużej” klauzuli generalnej (dobre obyczaje i istotne zniekształcenie).

Czy polski przeciętny konsument różni się od swojego zachodniego kolegi?

Teza, że polski przeciętny konsument jest mniej uważny, rozważny i dobrze poinformowany niż jego zachodni kolega, nadal żyje – wygłosił ją ostatnio Sąd Apelacyjny w Warszawie w wyroku z dnia 17 stycznia 2013 r. w sprawie Leroy Merlin (sygn. akt VI ACa 1069/12).

Uzasadnienie nadal podobne – konsumenci zachodnioeuropejscy od wielu dziesięcioleci są poddawani intensywnej edukacji konsumenckiej.

Rozstrzygnięcie jest błędne, bo zaprzecza idei harmonizacji przepisów prawa krajowego i swobodnego przepływu towaru (po ludzku – nie po to się uchwala dyrektywy, żeby później sądy krajowe wywracały wszystko do góry nogami).