Prezes UOKiK chce istotnie zwiększyć swoje uprawnienia

31 marca 2015 r. Prezes UOKiK zaprezentował swoje pomysły zmian w ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów w celu poprawy ochrony konsumentów. W zależności od punktu siedzenia – bardzo/zbyt daleko idące. Zmiany obejmują szereg zmian proceduralnych i wprowadzenie nowych instytucji, jak też przekazanie kontroli abstrakcyjnej wzorców umownych Prezesowi UOKiK. Krótki opis i kilka słów komentarza na gorąco poniżej.

źródło

Uchwała 7 sędziów SN przesądzi (?) o rozszerzonej skuteczności wyroku uznającego postanowienie wzorca umownego za niedozwolone

Pierwszy Prezes Sądu Najwyższego we wniosku z dnia 16 lutego 2015 r. wystąpiła o podjęcie przez SN w składzie 7 sędziów uchwały w przedmiocie następującego zagadnienia prawnego wywołującego rozbieżności w wykładni prawa:

„Czy wpis uznanego za niedozwolone postanowienia wzorca umowy do rejestru, o którym mowa w art. 479(45) § 2 k.p.c., powoduje, że przewidziana w art. 479(43) k.p.c. rozszerzona skuteczność prawomocnego wyroku będącego podstawą tego wpisu stoi na przeszkodzie postępowaniu w przedmiocie kontroli postanowienia tej samej treści, zawartego w innym wzorcu umowy, stosowanym przez przedsiębiorcę, przeciwko któremu został wydany ten wyrok, bądź przez innego przedsiębiorcę?”

     "Warszawa 9471" by User:Darwinek - Own work. Licensed under CC BY-SA 3.0 via Wikimedia Commons.

Sąd uchylił zakaz zbywania tytułu Wprost ustanowiony na wniosek Romana Giertycha

Sąd Apelacyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 30 stycznia 2015 r., sygn. akt VI ACz 6255/14, zmienił postanowienie Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 27 sierpnia 2014 r., sygn. akt IV Co 119/14 (publ. tutaj) poprzez oddalenie wniosku o udzielenie zabezpieczenia roszczenia niemajątkowego, z którym wystąpił Roman Giertych.

Prawo do obrony w postępowaniu w sprawie praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów

Odmienność praktyki zarzucanej przedsiębiorcy w postępowaniu administracyjnym i uznanej następnie przez Prezesa UOKiK w decyzji za niedozwoloną uzasadnia uchylenie tej decyzji – do takiego wniosku doszedł Sąd Ochrony Konkurencji Konsumentów w wyroku z dnia 15 października 2014 r. sygn. akt XVII AmA 82/13 (wyrok i uzasadnienie).

Wysokie wymogi stawiane klientom marketów budowlanych – wyrok SN w sprawie III SK 45/13 Leroy Merlin

Z pewnym opóźnieniem opisuję bardzo ciekawe orzeczenie Sądu Najwyższego z dnia 8 maja 2014 r., dotykające takich kwestii jak:

-       wysoki poziom uważności i wiedzy klientów marketów budowlanych składających reklamację;

-       brak możliwości odwołania się do przepisu art. 17 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej w sprawie dotyczącej praktyki rynkowej;

-       ustalenie niskiego poziomu wiedzy przeciętnego konsumenta nie może być przedmiotem zarzutu naruszenia prawa procesowego;

-       brak skarg ze strony konsumentów powinien być brany pod uwagę przy podejmowaniu decyzji o nałożeniu kary pieniężnej i ustalaniu jej wysokości.

Przychód z zakwestionowanej praktyki wyznacznikiem dla kary pieniężnej nakładanej przez Prezesa UOKiK

Wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 16 kwietnia 2014 r., sygn. akt VI ACa 1262/13, bardzo ucieszy przedsiębiorców:

Odnosząc się do przychodów osiągniętych przez powódkę, to nie chodzi tu – jak błędnie wskazał Sąd I instancji – o ich kwotowy wymiar, co rzeczywiście ograniczałoby funkcję kary do likwidacji skutków niejako bezpodstawnie uzyskanych korzyści. Sąd Apelacyjny uznał natomiast, że sprawiedliwa i adekwatna kara pieniężna do charakteru popełnionego przez powódkę czynu oraz okoliczności jego popełnienia powinna być bardziej zbliżona do takiego udziału we wszystkich przychodach powódki, jaki udział w tych przychodach stanowił przychód osiągnięty dzięki zakwestionowanej akcji promocyjnej.

Wymierzona przez Prezesa UOKiK kara stanowi 0,065 % przychodu osiągniętego przez powódkę w 2009 r. Z kolei udział przychodów osiągnięty przez (...) z klientów, którzy skorzystali z promocji (...) w czasie trwania kampanii reklamowej w stosunku do rocznych przychodów powoda osiągniętych w 2009 r. stanowi 0,034 % (okoliczność niekwestionowana przez strony). Z tego względu Sąd Apelacyjny uznał, że wymierzona powódce na podstawie art. 106 w związku z art. 111 u.o.k.k. kara pieniężna powinna być zmniejszona o połowę. Sąd Apelacyjny miał tutaj na uwadze, że jednak okoliczności łagodzące powinny przeważać przy określaniu wymiaru kary w sprawie niniejszej. Są to: krótki okres kampanii reklamowej, ograniczona możliwość wywołania negatywnego finalnego skutku w postaci zawarcia niekorzystnej umowy przez konsumenta (dzięki działaniom samej powódki, która za każdym razem odsyłała jednak do cenników zawierających prawdziwe dane), współpraca powódki z Prezesem UOKiK przy wyjaśnianiu sprawy oraz niewielki przychód osiągnięty dzięki akcji promocyjnej.

Czy sposób porozumiewania się z konsumentem jest jedną z głównych cech świadczenia?

Kilka słów o właściwej wykładni art. 8 pkt 1 ustawy z dnia 30 maja 2014 r. o prawach konsumenta. Do wypowiedzi sprowokowała mnie propozycja interpretacji przedstawiona w wydanym przez Prezesów UKE i UOKiK dokumencie „Stanowisko dotyczące relacji ustaw Prawo telekomunikacyjne i o prawach konsumenta”.

stąd mam zdjęcie

 

Klauzule (nie)symetryczne w umowach konsumenckich (wyrok TS UE w sprawie C-472/10 Invitel a sprawa polska)

Sąd Apelacyjny w Warszawie postanowił zwrócić się do Trybunału Sprawiedliwości UE z pytaniem prejudycjalnym dotyczącym możliwości rozciągnięcia skutków orzeczenia stwierdzającego niedozwolony charakter postanowienia wzorca umownego na innych przedsiębiorców. Poniżej kilka słów o tym, co powinien odpowiedzieć Trybunał.

Carrefour porównuje ceny koszyków produktów z Biedronką i Lidlem

Carrefour, wzorem Tesco, porównuje się z dyskontami. Będzie proces?

Wprowadzenie w błąd jednego konsumenta nie jest praktyką rynkową – opinia Rzecznika Generalnego TS UE w sprawie C-388/13 UPC Magyarország kft

Udzielenie niezgodnej z prawdą informacji jednemu konsumentowi w zakresie, w jakim stanowi odosobniony przypadek, nie może być uważane za „praktykę handlowąˮ w rozumieniu dyrektywy o nr 2005/29/WE o nieuczciwych praktykach handlowych – tak słusznie stwierdził Rzecznik Generalny Nils Wahl w opinii z dnia 23 października 2014 r.